Bractwa kurkowe od wieków wpisywały się w historię wielu polskich miast, a ich tradycje w Wielkopolsce sięgają średniowiecza. Organizacje te, wywodzące się z cechów rzemieślniczych, miały za zadanie doskonalenie umiejętności strzeleckich oraz obronę murów miejskich. Z biegiem lat stały się one ważnym elementem życia społecznego i kulturalnego, kultywując zarówno tradycje narodowe, jak i lokalne.
Początki ruchu strzeleckiego na Ziemi Jarocińskiej
Pierwsze bractwo kurkowe na tym terenie powstało w Nowym Mieście nad Wartą, a jego statut nadał król Władysław IV w 1667 roku. Kolejne organizacje zawiązywały się w Żerkowie (1698), Mieszkowie (1818), Jarocinie (1860), Jaraczewie (1879) oraz Wojciechowie (1927). Warto podkreślić, że jarocińska jednostka w okresie zaborów miała charakter niemiecki, podczas gdy pozostałe pielęgnowały polskie tradycje narodowe.
Odrodzenie po odzyskaniu niepodległości
Po 1918 roku jarocińska Schützengilde zakończyła działalność, a jej majątek przekazano nowo powstałemu polskiemu Bractwu Strzeleckiemu. W dwudziestoleciu międzywojennym członkowie bractw skupiali się nie tylko na szkoleniu strzeleckim, ale również na kształtowaniu postaw obywatelskich i patriotycznych. Organizacje te angażowały się w życie kulturalne, organizując uroczystości i wydarzenia integrujące lokalne społeczności.
Przerwa w działalności i współczesność
Wybuch II wojny światowej przerwał funkcjonowanie bractw. Po wojnie podjęto próby reaktywacji, m.in. w Mieszkowie, jednak władze komunistyczne rozwiązały je w 1949 roku. Dopiero przemiany ustrojowe po 1989 roku umożliwiły odrodzenie tych organizacji. Obecnie bractwa kurkowe działają m.in. w Jarocinie i Mieszkowie, kontynuując wielowiekowe tradycje.
Fotografie z 1928 roku, przedstawiające członków bractwa w Mieszkowie podczas uroczystości Zielonych Świąt oraz procesję w Żerkowie, znajdują się w zbiorach Muzeum Regionalnego w Jarocinie, stanowiąc cenne świadectwo historii regionu.
Źródło: Muzeum Regionalne w Jarocinie
Fot. m.facebook.com
